Po co jeżdżę do Rzymu? [...] Jeżdżę tutaj dla dzieł sztuki, które szczególnie przemawiają do serca, zupełnie innych w charakterze od tych na północ od Alp. Naznaczonych pogodą i dostojeństwem, czasem z piętnem wyszukania i przesady. Dla tego dzieła sztuki, jakim są najpiękniejsze dzielnice miasta,
Książka Historie florenckie zamyka trylogię Ewy Bieńkowskiej poświęconą włoskiej kulturze. Poprzednie tomy, Co mówią kamienie Wenecji oraz Spacery po Rzymie, zostały wysoko ocenione przez krytykę i należą do kanonu polskiej literatury poświęconej Italii. Historie florenckie są wyjątkowym,
Pisząc swoje impresje o Wenecji, Bieńkowska wpisuje się w długą tradycję literacką, jednak jej książka nie jest przeciążona erudycyjnymi cytatami. Esej opowiada o dwóch sposobach przeżywania pobytu w Wenecji - doświadczaniu zmysłowego piękna świata i kontemplacji sztuki. Bieńkowska pisze pięknie o
"Michał Anioł - nieszczęśliwy rzymianin" nie jest ani klasyczną biografią, ani specjalistyczną analizą jego twórczości. Jest esejem literackim, która ma za przedmiot zjawisko "Michał Anioł" we wszystkich jego tworzących wymiarach: biograficznym, psychologicznym, filozoficznym, ideowym i
Fragment książki: Wiadomość o zgonie Herlinga-Grudzińskiego wywołała we mnie dotkliwe uczucie, że pisarz „nie dopisał” do końca swoich sporów ze światem, z sobą, z Bogiem. Wróćmy do nich, są ciekawe nie tyle jako debata intelektualna (od stuleci tylu filozofów przyzwyczaiło nas do niej), ile jako
Stanisław Brzozowski i Leszek Kołakowski w poszukiwaniu chrześcijańskiej mądrości. „Mam nadzieję, że zestawienie obu postaci polskich filozofów nie będzie zanadto dziwiło moich czytelników. Więcej jest cech, które ich łączą, niż tych, które oddzielają. Pierwszy był za życia otoczony kręgiem
